स्मरणमा हाम्रो हजूरआमा ।

भगवान् गौतम बुद्दको भनाइ छ "संसारमा सबै चीज नास्तिक छन" तर ती बस्तु प्रति मानिस माया र मोह  राख्छ जब त्यों चीज नास्तिक भएर जान्छ मानिस पीड़ामा रुमलिन्छ हो। यी सारा कुरा सुनेर बुझेर पनी आफुलाइ यी समस्या पर्दा भोग्न बाध्य पारी दियो दैवले हजूरआमाले हामीलाइ छाडेर संसारबाट बिदा लिनु भएको आज करिब ३ महिना हुन् लाग्यो  मानिस जन्मन्छ अनी मर्छ यो त प्रकृतिको नियम नै हो । तर हजूरआमाले दिनु भएको नैतिक शिक्षा जिन्दगीभर अमिट रही रहने छ । हजुरआमा बिते पछि म प्रदेशबाट घर पुगे घर बसाइको सम्पुर्ण समय हजुरआमा बस्ने पिडि खाट तिर घरि-घरि  गइ रहन्थ्यो हेरी रहन्थे हजुरआमा बिते झैँ कहिले लागेन भुकुम्पले घर भत्किएको भए पनि पिडि घर भित्र सबै पुरानै थिए । हजुरआमा बितेको केहि दिनमै  यी स्मरणका शब्द लेख्न मन थियो तर भ्याइन भानु कि लेखिन  भनौ यस्तै भयो ।

तारुकाको गोरु जात्रा सग जोडिएको मेरा अतित

तारुकामा  गोरु जात्रा हुने ठाउ भन्दा मेरो घर करिब २५ मिनेटको दुरीमा पर्छ । गोरु जात्रा कहिले देखि सुरु भयो भन्ने ठ्याक्कै बालाइ सोध्दा पनि थाहा छैन भन्नु हुन्छ । म आफु बुझ्ने भए पछि  घरमा हुदा सम्म अथवा १० कक्षा पढ्दा सम्म हरेक सालको गोरु जात्रा मेरो लागि प्रतिक्षाको बिषय हुन्थ्यो । २ कक्षामा पढ्दा बा सग ३  रूपया लिएर मज्जा सग माघे सक्रान्ति मनाएको अझै ताजा छ । बाले कहिल्यै एक्लै जान दिनु हुन्न थियो बाको काधमा बसेर गोरु जुधेको हेर्दा  आफु ६ फिट अग्लो भएको भान हुन्थ्यो ।  मैले आफ्नो बालापन देखि बाबाट पाएको माया सधै ताजा छ आज बा बच्चा जस्तो हुने बेला भएको छ भने बा जस्तो  जिन्दगिको हरेक गतिबिधि सग बाले दिनु भएको माया हरेक पल ताजा छ  ।   हिजो जाडो हुदा बाले मेरो खुट्टा च्यापेर  जाडो  भगाउनु हुन्थ्यो  ।   आज म परिवार सग साथमा नभए पनि आफ्नो छोरी सग यस्तै अभिनय गर्छु  ।   अनि भन्छु तिमिहरु पनि गोरु जात्रा हर्ने जाउ है बाले काधमा हालेर तिमिलाइ गोरु जुधेको देखाउनु हुन्छ  । गोरु जात्रा सग २०५७/५८ साल अझ यादगर बनेको छ हामि दाजु भाइ र साथि बिष्णु र माधव हाम्रै उमेरका साथिले बिना कारण झगडा गरेर  लखेटेको समय समझदा अहिले आफैलाइ अचम्म लाग्छ खै ति हामिलाइ लखट्ने ति साथिहरुले यी कुरा भुले कि सम्झदै छन् ?

फोटो साैजन्य: गुगल